تراکتور یک ماشین برق کشاورزی است که برای بکسل یا راندن ادوات و ماشین آلات مختلف استفاده می شود. ساختار آن در درجه اول از موتور، گیربکس، سیستم سفر، سیستم فرمان، سیستم ترمز، سیستم هیدرولیک، سیستم الکتریکی و کابین تشکیل شده است.
موتور: منبع قدرت تراکتور، معمولاً یک موتور دیزلی با گشتاور بالا و مصرف سوخت کم است. قدرت موتور، نیروی کشش و کارایی تراکتور را تعیین می کند.
گیربکس: این شامل اجزایی مانند کلاچ، گیربکس، محور عقب و دیفرانسیل است و برای انتقال نیروی موتور به چرخ های محرک استفاده می شود. گیربکس ها معمولاً دارای دنده های متعددی هستند تا نیازهای عملیاتی مختلف را برآورده کنند.
سفر: این در درجه اول از لاستیک یا مسیر تشکیل شده است. اندازه تایرها از 6.0 تا 12 میلی متر است که برای شرایط مختلف زمین مناسب است. تراکتورهای ردیاب برای زمین های نرم یا گل آلود مناسب تر هستند.
فرمان: شامل اجزایی مانند فرمان، دنده فرمان و میله های فرمان است و برای کنترل جهت تراکتور استفاده می شود. برخی از تراکتورها همچنین دارای فرمان هیدرولیک برای عملکرد آسان تر هستند.
سیستم ترمز: این سیستم کاهش سرعت و توقف تراکتور را کنترل می کند که معمولاً از ترمزهای مکانیکی یا هیدرولیکی استفاده می کند.
سیستم هیدرولیک: این سیستم ادوات معلق را فعال می کند و سایر عملکردهای هیدرولیکی مانند بلند کردن، پایین آوردن و کج کردن را انجام می دهد. عملکرد سیستم هیدرولیک به طور مستقیم بر راندمان عملیاتی اجرا تأثیر می گذارد.
سیستم الکتریکی: این سیستم شامل قطعاتی مانند باتری ها، ژنراتورها، موتورهای استارت و روشنایی، تامین نیرو و راه اندازی موتور می باشد.
کابین: تراکتورهای مدرن معمولاً دارای یک کابین بسته هستند که یک محیط کاری راحت را فراهم می کند. برخی از مدل‌های پیشرفته{1}}همچنین دارای تهویه مطبوع و تجهیزات صوتی هستند.
